Biomedya - Biyoteknoloji & Yaşam Bilimleri

Araştırmacılar, yaklaşık 2 milyon yıl önce yaşamış ve soyu tükenmiş bir insan atası olan Homo erectus'un, sadece basit sesler çıkarmakla kalmayıp, birbirleriyle konuşarak iletişim kurabildiğine dair güçlü kanıtlar sundu. Anatomik, genetik ve arkeolojik verilerin birleştirildiği bu kapsamlı analiz, modern insanın konuşma yeteneğinin biyolojik temellerinin Homo sapiens'ten çok daha önce atıldığını gösteriyor.

Fosil kafatasları üzerinde yapılan detaylı incelemeler, Homo erectus'un beyin yapısının, özellikle dil ve konuşma ile ilişkili frontal ve parietal loblarının modern insana şaşırtıcı derecede benzediğini kanıtladı. Bununla birlikte, omurga kanalının genişliği, karmaşık ses dizilerini üretebilmek için gereken hassas nefes kontrolüne sahip olduklarına işaret ederken, iç kulak anatomisinin de konuşma seslerini algılayabilecek nitelikte olduğu tespit edildi. Biyolojik bulgulara ek olarak, konuşma ve dik yürüme ile ilişkilendirilen FOXP2 genindeki kritik mutasyonların izlerinin de bu döneme kadar uzanması, dilin kökeninin genetik düzeyde kanıtlanmasını sağladı.

Arkeolojik bulgular ise bu biyolojik kapasitenin sahada aktif olarak kullanıldığını doğruluyor. Basit aletlerden karmaşık Acheulean taş alet teknolojisine geçiş, soyut düşünme becerisi, organize avcılık ve hatta deniz aşırı yolculuklarla Endonezya adalarına ulaşılması; gelişmiş bir iletişim dili olmadan imkansız görülen başarılar olarak nitelendiriliyor. Uzmanlar, Homo erectus'un Denisovanlar gibi diğer türlerle genetik etkileşime girmesini de ortak bir iletişim zeminine bağlıyor. Bu çalışma, dilin yalnızca modern insana özgü bir ayrıcalık olmadığını, evrimsel sürecin derinliklerinde şekillenen köklü bir miras olduğunu belgeliyor.

KAYNAK: Yao, L., et al. (2025). The emergence of language in Homo erectus. Biological Theory.